ბოლონიელი წიგნებით მოვაჭრე

“-ეგ ხომ გეი იყო?

-არა, ის ლეგენდა იყო!”

ასეთი რამ ეწერა ერთ დროს ჩემ მეგობარს ერთ-ერთ ფორუმზე ხელმოწერაში.

ეს სიტყვები მაშინ სხვა დიდ ადამიანს ეხებოდა, მე კი სულ სხვაზე ვიტყოდი.

ის იყო:  მწერალი, პოეტი, ჟურნალისტი, ფილოსოფოსი, მსახიობი, მხატვარი, კომუნისტი გეი, რეჟისორი და კათოლიკე მარქსისტი.

5 მარტს მისი დაბადების დღეა და ამიტომ გადავწყვიტე მასზე დაწერილი პოსტი არ გამომექვეყნებინა დღეს. თავი ვერ შევიკავე და “დავაანონსესავით”.

Coming Soon.. ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი რეჟისორის შესახებ

Barbara Millicent Roberts ასაკის გარეშე

ყველაფერი 1959 წლის 9 მარტს დაიწყო. ის ამერიკელმა ქალბატონმა, რუთ ჰენდლერმა მოავლინა და ბარბრა დაარქვა. გაივლის წლები და (:ასათიანი-მარკესი:) ბარბარა ყველაზე სასურველი თოჯინა გახდება მსოფლიოში. მისთვის ყველა იმ კარს გააღებენ, სადაც ბავშვები ცხოვრობენ და არა მხოლოდ ბავშვები. ბარბი 1959 წელს, გერმანელი ბილდ ლილის ანალოგიით შეიქმნა და სულ მალე მსოფლიო დაიპყრო. ის სრულყოფილი, მშვენიერი, საქმიანი ქალბატონია, რომელმაც, პირველმა დაამსხვრია სუსტი და სულელი ქალის სტერეოტიპი და თქვა, რომ ქალი შეიძლება ძალიან, ძალიან ლამაზი და ამავე დროს ძალიან წარმატებული იყოს.

საშობაო საჩუქრები მე-ს

შობაც მოვიდა, წინასაახალწლო განწყობა მართალია არ მქონდა, მაგრამ სამაგიეროდ საშობაო განწყობამ ყველაფერს გადააჭარბა. ნაძვის ხეს სათამაშოები დავამატე, მეგობრებს საჩუქრები ვუყუდე, სხვათაშორის საჩუქრები ჩემს თავსაც ვუყიდე. მოკლედ, დიდი საშობაო გაწამაწია მქონდა ამ წუთამდე. საჩუქრები ჯერ არავისთვის დამირიგებია, ერთ მეგობარს ვაჩუქე მარტო თავის საჩუქარი. იმიტომ, რომ ხვალ თბილისში არ იქნება და მე კიდევ ერთი სული მქონდა გამეხარებინა. 

ჩვენ ვცხოვრობთ ერთად

დღეს დილით, ავტობუსში ორი ძალიან ცუდი აღმოჩენა გავაკეთე:

1. ადამიანები ღვარძლიანები არიან მათ მიმართ, ვინც მათგან განსხვავებულია.

2. ადამიანებს არ უყვართ ერთმანეთი.

არეულ-დარეული და თვით”-”კრიტიკული

თვეზე მეტი ყოფილა, რაც ახალი (კიარადა საერთოდ) პოსტის დაწერას ვგეგმავ. მაგრამ არ გამოდის, ვაღიარებ დიდად არც შემიწუხებია თავი მცდელობებით, მაგრამ სხვა დროს თავისით ხდებოდა ყველაფერი, ასე მოვიდოდა “პოსტი” და იწერებოდა თავისით, ახლა.. ახლა არც არაფერი. არადა ახალი წელი მოდის, როგორც ამბობენ, ყველაფერი კარგი უნდა დაიბედოო ახალ წელს. ალბათ ამიტომაც არ მოვიდა ეს “პოსტი” და არ დაიწერა თავისით. მე ხომ სულ უარყოფითზე ვწერ, იმდენად კრიტიკული ვარ, ხანდახან ჩემი თავისაც კი მეშინია, განსაკუთრებით მაშინ, როცა სასვენ ნიშნებს ვსვამ არასწორად (ეს კიდევ ყოველთვის ასე ხდება). სიმართლე ვთქვა, მინდა სხვებს დავასწრო სანამ ამის გამო გამაკრიტიკებენ და თვითონ ვამხილო საკუთარი თავი პუნქტუაციის უგულებელყოფაში. სწორედ ამიტომ მოვიგონე, რომ საკუთარ თავს ვაკრიტიკებ, თორემ საკუთარი თავი ისე მიყვარს..

ჩემი საქორწინო კაბა

სულ სხვა რაღაცას ვეძებდი და შემთხვევით წავაწყდი ლიბ.ჯიზე ახლა კიდევ ისიც გავიგე, რომ სპექტაკლიც ყოფილა..

ჩემი საქორწინო კაბა

პიესა

მოქმედი პირები:
ქმარი – ახალგაზრდა მამაკაცი
ძიძა – ახალგაზრდა მამაკაცი, ქმარზე ოდნავ უმცროსი

ტელევიზორს ვუყურებდი და გამახსენდა :)

სხვათაშორის წინა წლებშიც მახსენდებოდა

ნოსტალგია კი არ მჭირს : )))

ფრანგულის გაკვეთილები

უჰ, რომ იცოდეთ რამდენჯერ დავწერე ეს პოსტი და ისევ წავშალე, ჩავასწორე, დავასახიჩრე და დავიწყე თავიდან. ნეტავ ყველაფრის დაწყება შეიძლებოდეს, როგორც ამ პოსტის. ან ყველაფრის წაშლა.

მთელი კვირაა სიტყვა პარიზი არ ამომდის თავიდან. არა, ისეთი ხმაურიანი და “ფეშენ” პარიზი კი არა, როგორც წარმოგიდგენიათ. აი ისეთი პარიზი მე რომ ვიცი, დავით კაკაბაძის და ელენე ახვლედიანის ნახატებში რომაა, 6 საათი რომ უნდა კანამდე ჩასვლას ისეთი პარიზი. რაღაცით თბილისსაც რომ გავს, მაგრამ რადიკალურად რომ განსხვავდება. განსაკუთრებით ადამიანებით, ანუ ოდნავ უფრო ლამაზი თბილისი, ბევრად უფრო ლამაზი (სულიერად) ადამიანებით. აი ასეთია ჩემი პარიზი (ალბათ იფიქრებთ, რომ პარიზის და თბილისის შედარება მკრეხელობაა. რაც გენებოთ ის იფიქრეთ. ჩემთვის კი ასეთია ნამდვილად)

ყველაზე მოდური კურდღელი მსოფლიოში

საყვარელი soundtrack-ები ფილმებიდან და soundtrack-ები საყვარელი ფილმებიდან

ლორდის პოსტმა შთამაგონა დამეწერა ეს პოსტი. მინდა გაგახაროთ, რომ ეს არის ჩემი ბოლო პოსტი, რომელიც ასე თუ ისე ეხება კინოს. ბოლო პოსტებს რომ გადავხედე სულ ფილმებია შუაში, თავში ან ბოლოში. ამიტომ გადავწყვიტე, რომ საკმარისია, წიგნების დროც დადგა. რამდენი ხანია საყვარელ და საინტერესო წიგნებზე არაფერი მითქვამს, ბოლო ზარატუსტრა და ოსტატი იყვნენ თუ სწორად მახსოვს. არადა მინდოდა დამეწერა ორიოდ სიტყვა დანაშაულზე და სასჯელზე,